Bijdrage van Gijs van der Zanden

Op maandag willen we strategische autonomie en op dinsdag zetten we 1.200 ton lithium aan de straat met een verzendlabel: China. Recyclen s.v.p. Daar maken ze er opnieuw waarde van en verkopen het ons later duur terug. Lithium dus. Het zit in telefoons, fietsen, laptops en batterijen. Geen afval, maar een mijn met een laadpoort. Zodra het lastig wordt, krijgt die mijn een enkele reis naar China. Er verdwijnt niet alleen materiaal, maar vooral marge, proceskennis en industriële positie. We kopen het resultaat duur terug met een ernstig gezicht. Hier heet dat strategische autonomie. In China is het gewoon omzet. China is goedkoop, zegt men. Alsof ergens een arme man met een roestige tang ons te slim af is. Onzin. China is goedkoop omdat het sterke clusters heeft gebouwd: de raffinaderij, de batterijproducent, de recycler en de machinebouwer zitten er praktisch bij elkaar op de koffie. Schaal naast schaal. Waarde naast waarde. En eerlijk is eerlijk: Europa bouwt ook. Richting 2030 zijn er honderden kilotonnen batterijrecycling- en raffinagecapaciteit aangekondigd. Alleen: die aangekondigde capaciteit heeft zich nog nooit hoeven melden bij een loskade, een vergunningverlener of een inkoper. Eén fabriek is nog geen keten. Zolang black mass makkelijker de haven uit rijdt dan de raffinaderij in, bouwen we geen strategische autonomie. We bouwen een keurige tussenstop waar de toegevoegde waarde overstapt richting China. Wij exporteren hier geen lithium. Wij exporteren winst, kennis en industrie. Het lithium reist alleen mee. 🔋 https://lnkd.in/egV928mw