In NRC vandaag een mooi artikel over ons onderzoek naar gemeenschap in de Amsterdamse Lang Leven Thuisflats. Fijn dat ook in de krant de hele directe stemmen en ervaringen van bewoners zo'n centrale plek krijgen. Complimenten ook aan mijn collega in dit project Jante Schmidt voor dit mooie interview. Jante Schmidt Ludo Glimmerveen Ingrid Glas Ineke Deelen
Een negentiger in een Amsterdamse seniorenflat zegt zich achter zijn eigen voordeur geregeld eenzaam te voelen „als een farao in een grafkelder”. Bekruipt dat gevoel hem, dan zoekt hij in zijn flat contact. Op de begane grond is een ontmoetingsruimte met een dagelijks program van workshops en activiteiten. Maar opvallend genoeg gaat de man daar niet heen. Hij zit liever beneden in de hal, waar hij met elke passant een praatje aanknoopt. Ouderen kiezen de route der „terloopsheid”. Mensen komen nu eenmaal niet graag over als sociaal behoeftig. Dat blijkt uit een recent verschenen onderzoeksrapport van de Hogeschool van Amsterdam en het Ben Sajet Centrum, een Amsterdamse denktank voor zorgvraagstukken. Hun conclusie: het creëren van een flatgemeenschap wordt onderschat. „Er is vooraf niet goed uitgeplozen wat ‘omzien naar elkaar’ met zich meebrengt wanneer je buren ook oud zijn en in sommige gevallen steeds kwetsbaarder, bijvoorbeeld door dementie”, zegt socioloog Jante Schmidt. Deze maandag maakte het kabinet-Jetten bekend 420 miljoen euro extra te investeren in de bouw van huizen voor ouderen waaronder seniorencomplexen met „gemeenschappelijke woonruimten”. Maar in hoeverre leiden woonvormen met oog voor gemeenschappelijkheid eigenlijk tot gemeenschapszin? 👉 Lees het via de link. https://buff.ly/JKpGN8X 📷 Merlijn Doomernik
Een belangrijk onderzoek, omdat het een blinde vlek blootlegt in veel beleid rond langer zelfstandig wonen. We investeren terecht in woningen, ontmoetingsruimten en voorzieningen. Maar een gemeenschap ontstaat niet door een gebouw met een gemeenschappelijke ruimte neer te zetten. Sociale verbondenheid laat zich niet ontwerpen vanaf de tekentafel. De vraag is daarom niet alleen: hoe bouwen we seniorenwoningen?Maar vooral: hoe bouwen we aan de sociale infrastructuur waarin mensen zich gezien, veilig en verbonden voelen? Van ouderen verwachten dat zij “naar elkaar omzien” klinkt mooi, maar vraagt in de praktijk om ondersteuning, nabijheid en aandacht voor de dynamiek tussen bewoners. Ook kwetsbaarheid, eenzaamheid en veranderende rollen horen daarbij. De echte opgave ligt op het snijvlak van wonen, zorg, welzijn en gemeenschap. Niet meer aanbod organiseren vóór bewoners, maar samen met hen de omstandigheden creëren waarin ontmoeting, eigenaarschap en wederkerigheid kunnen groeien. Een vitale gemeenschap ontstaat niet uit stenen. Zij ontstaat tussen mensen.
Zie ook het proefschrift 'Verbloemd lijden' van Jeannet van de Kamp https://www.zorgethiek.nu/verbloemd-lijden-een-zorgethische-analyse-van-het-laatmoderne-ideaal-van-een-geslaagd-leven/
Ik ben geen nrc-lid maar zou het artikel graag lezen. Is het artikel op een andere manieer ergens te lezen of los te koop..?
Mooi! Precies daarom werkt de inzet van onze studenten zo goed in de Lang Leven Thuisflat: de 24/7 aanwezigheid, terloopse contacten en tijd voor een praatje en meer leiden tot verdiepende contacten en passende initiatieven. Zoals de mannenavond in de Klarenburgflat! En na de explosie in de Remijdenflat waar de studenten intensief, 1 op 1 en met groepen (seniore) medeburen, contact hebben gezocht en gehouden als baken van rust en warme betrokkenheid. Jolien Beltman Roel Gestel Judith Sprangers Aldert de Boer Alexander Scholtes