Over de vraag “Wanneer komt die crash nou eindelijk?” schreef ik een paar weken geleden. "Maar stel dat hij morgen komt. Wat dan?" Niemand weet hoe diep de beurs daalt of hoelang het herstel duurt. Historische beursdata voorspellen de toekomst niet. Maar ze laten wél iets interessants zien: bij langere beleggingsperioden kwam verlies steeds minder vaak voor. Ook een lange horizon sluit een deel van je inleg verliezen niet uit. Maar als je alleen bezig bent met de vraag wanneer de volgende crash komt, stel je wat mij betreft de verkeerde vraag. “Wanneer heb ik het geld weer nodig?” Dat is de vraag die je jezelf moet stellen als je belegt. De volgende crash kun je niet plannen. Je beleggingshorizon wel.
Is dit met inflatie meegerekend? Want als je na 15 jaar belegging 10% winst hebt is dat in principe verlies...
$1.65 trillion in AI debt that doesn't appear on a balance sheet https://www.linkedin.com/posts/wim-grommen-87aa7632_165-trillion-in-ai-debt-that-doesnt-appear-share-7485208103907565570-l7cF/?utm_source=share&utm_medium=member_android&rcm=ACoAAAbrvF4B1VA_cGQhR77KVFef7NAD1QeudHQ
Eens dat niemand een crash kan plannen en dat beleggingshorizon belangrijk is. Alleen vind ik een lange horizon op zichzelf geen volledig antwoord op risico. Naarmate pensioen of een opnameperiode dichterbij komt, wordt vaak automatisch meer naar risicomijdende producten zoals obligaties gekeken. Maar 2022 liet zien dat die bescherming niet vanzelfsprekend is wanneer correlaties veranderen en aandelen en obligaties tegelijk dalen. Dan is “lange termijn” geen volledige oplossing meer. Daarom kijk ik liever niet alleen naar wanneer het geld nodig is, maar ook naar het economische klimaat waarin de portefeuille moet functioneren. Als rente, inflatie en correlaties veranderen, moet risicobeheer mee veranderen.