Pınar Eke

Followers

Following

Co-authors

Public Views

N. Pınar EKE

1985’te Ankara’da doğdu. Ankara Atatürk Lisesi’nde okudu. 2008 yılında Anadolu Üniversitesi İBF İletişim Bölümü’nden, 2009 yılında ise aynı üniversitenin EF Sosyoloji Bölümü’nden mezun oldu. Yüksek lisansını Selçuk Üniversitesi Radyo TV Sinema ABD’de; doktorasını Hacettepe Üniversitesi İletişim Bilimleri ABD’de tamamladı. Özel sektörde, akademide ve kamuda çalıştı. Bireysel ilgi alanları Beden Sosyolojisi, Toplumsal Cinsiyet Çalışmaları, Kimlik ve Ötekilik gibi başlıklarda yoğunlaşmaktadır. Başkent Üniversitesi GSTMF Görsel İletişim Tasarımı Bölümü’nde doktor öğretim üyesidir. İnternet Çağında İçerik Tasarımı, Marka İletişimi ve Tasarımı, Yeni Medyada Reklamcılık gibi dersler vermektedir.
Address: BAŞKENT ÜNİVERSİTESİ BAĞLICA KAMPÜSÜ ESKİŞEHİR YOLU 20. KM GÜZEL SANATLAR FAKÜLTESİ GÖRSEL İLETİŞİM TASARIMI BÖLÜMÜ / ETİMESGUT - ANKARA

less

InterestsView All (7)

Uploads

Papers by Pınar Eke

Cinsiyetlendirilmiş Mekanlar: Ex Machina Filminde Tekno-Patriarkal Mimari, Kuşatılma ve Dişil Direniş

Kadın, Aile ve Teknoloji (içinde), 2026

Makale, teknolojik mekânların toplumsal cinsiyet düzeni tarafından nasıl şekillendirildiğini, tek... more Makale, teknolojik mekânların toplumsal cinsiyet düzeni tarafından nasıl şekillendirildiğini, tekno-eril mimarinin sınırları içerisinde kadın bedenlerinin nasıl konumlandırıldığını ve bu kuşatmaya karşı geliştirilen direniş stratejilerini bir sinema filmi üzerinden incelemektedir. Çalışma kapsamında Feminist Mekân Analizi yöntemi benimsenerek Alex Garland’ın yönettiği Ex Machina (2014) filmi ele alınmıştır. Makalenin temel problemi, filmdeki laboratuvar ve yapay zekâ tesisi gibi teknolojik mekânların, erkek egemen düzenin ideolojik bir uzantısı olarak kurgulanması; kadın bedenlerinin ise bu alanlarda panoptik bir gözetime, nesneleştirmeye ve mekânsal denetime tabi tutulmasıdır. Makalenin kuramsal çerçevesi; Doreen Massey’nin mekânın toplumsal üretimi, Iris Marion Young’un kadın bedeninin mekânsal sınırlandırılması ve Elizabeth Grosz’un mekânın cinsiyetlendirilmiş doğasına dair psikanalitik yaklaşımları ile temellendirilmiştir. Ayrıca Judy Wajcman’ın TechnoFeminism çalışması teknolojinin eril kodlarını; Donna Haraway’in A Cyborg Manifesto metni ise siborg bedenlenmesi üzerinden teknolojik özneleşme ve direniş imkânlarını değerlendirmek için referans alınmıştır. Ayrıca Gilles Deleuze’ün kontrol toplumu kavramı, filmdeki erişim rejimlerini açıklamak için kullanılmıştır. Yöntem olarak seçilen Feminist Mekân Analizi vasıtasıyla, Ava ve Kyoko karakterlerinin mekânsal hareketliliği ile Nathan’ın kurduğu şeffaf ama geçirimsiz mimari düzen arasındaki gerilim ortaya konmaktadır. Filmdeki cam duvarlar ve kilitli kapılar, kadın öznelliğini hapseden fiziksel ve sembolik sınırlar olarak okunurken; Ava’nın bu sınırları ihlal etmesi, mekânın cinsiyetçi yapısına karşı geliştirilen bir özgürleşme hamlesi olarak değerlendirilmektedir. Çalışma, teknolojik mekânların kadınları nesneleştirerek aşırı görünür kıldığı, ancak özne olarak görünmezleştirdiği ikili yapıyı gözler önüne sermektedir. Elde edilen bulgular, teknolojinin nötr bir alan olmadığını; aksine erkek egemen düzenin devamlılığını sağlayan eril bir inşa olduğunu ortaya koymaktadır.
Anahtar Kelimeler: Feminist Mekân Analizi, Tekno-Patriarkal Mimari, Dişil Direniş, Siborg, Gözetim ve Kapatılma, Ex Machina.